Mr Cripple - van spel tot hel

Allereerst bedankt voor de kaartjes, bezoekjes en lieve smsjes/belletjes die ik kreeg tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis. Erg fijn dat er aan me gedacht is.

Hieronder even chronologisch 'van spel tot hel'.

Vol adrenaline en testosteron in mijn lichaam probeerde ik een bal te raken, tevergeefs.


Ook Wouter deed een poging, tevergeefs ;)



En hier ging ik, door m'n benen. Dit was niet HET moment, maar hier zie je wel goed hoe flexibel mijn benen zijn en dat mijn kruisbanden heel erg sterk zijn; zo sterk dat ze m'n 'eminentia-bot' kunnen breken ;)



Ik 'sweepte' mijn lichaam naar links terwijl mijn linkervoet bleef staan. Ik hoorde het knarsen, en viel op de grond... Vol manhaftigheid en hoop lag ik op een ziekenhuisbed. Gadverdamme, wat stinkt het toch in een ziekenhuis. Zo'n vieze steriele lucht. Geen wonder dat de operatiekamers in Lelystad zijn gesloten. Ik baalde overigens vreselijk, omdat ik de volgende dag een feestje had georganiseerd: 'Bier Zoekt Buik'. Een eigen georganiseerd feestje, waar ik zelf niet bij kon zijn. Toen ik deze foto maakte dacht ik, morgen weer op de been, en feesten geblazen ;)



Hier even tijdelijk een spalk.



Na lang wachten (voelde als dagen) werd ik eindelijk geopereerd. Geheel onder narcose, daarna verdomde veel pijn, 23 nietjes in m'n knie, 6 spuiten morfine, extra morfine pompje, catheter in m'n joekeloerus, en het resultaat: helemaal loco.



Toch nog even swingen.



De volgende dag mocht mijn goede vriend uit mijn mannelijk geslachtsorgaan, en ik kan je zeggen: het was liberating! Vol hoop dat ik weer kon plassen. Maar helaas. Mijn blaas werd voller en voller (2 liter). En nog kreeg ik geen aandrang. Best eng dat je 'manhood' niet meer werkt. Vele gedachtes gaan door je hoofd, beetje in paniek zelfs. Ik snel op de rode kruis drukken en 3 minuten later kwam m'n zuster eraan. Angel was haar naam (geen foto). "Ik kan niet plassen mevrouw". En weer haalden ze die enorme lange slangen tevoorschijn zoekende, slissend en hongerig voor m'n snikkel. Angel bakte er schijnbaar niks van, want ze leidde het slangetje naar mijn prostaat ipv m'n blaas. Een zogenaamde 'valse route'. Ik zeg dan, neem dan de goede route, met zo'n lange slang moet dat toch wel lukken. Maar nee. Na, jawel, 6 keer door verschillende verpleegkundigen en assistenten te hebben geprobeerd de catheter in te brengen, nog geen succes. Voor noppes dus.
Toen kwam de uroloog. Mooie vrouw, met krullen en een bril. Verder was alles wazig door de shotjes morfine dat nog in mijn bloed zat. Iedereen was mooi. Een sneetje in mijn buik was de enigste oplossing. Na de verdoving en het sneetje ging ze me toch een partij drukken op m'n blaas. Ik voelde een explosie opkomen, en jawel, als een vulkaan bartste m'n blaas open, met als opening een snee boven mijn schaamstreek. Al het hete magma spuwde eruit, en ik was letterlijk zeik en zeiknat.

Een weekje later. Een paar keer opnieuw gips gekregen en nu lekker voor de buis naar de gilmore girls, the A team, Tell Sell en Astronoom tv aan het kijken. En dit 4x op een dag. Lang leve de herhalingen. Ik moet zeggen, ik heb dit alles geaccepteerd, maar het blijft typisch dat zo'n simpele 'sweep' met m'n benen deze gevolgen kunnen hebben. Ik heb veel te danken aan mijn broer en schoonzus, die er telkens weer zijn voor mij wanneer ik ze nodig heb.

Aangezien ik nog wel even in het gips zit en moet revalideren zal ik toch niet meer langs een kapper komen. Vandaar nog deze laatste foto.



Overigens was dit alles absoluut geen hel (zoals in de titel staat). Het is een nieuwe ervaring. Ik leer hier weer heel veel van. Geniet van het leven als je gezond bent, want voor je het weet gebeurd er iets, en zal dit 'life-changing' zijn. Ik heb ook veel aan opa gedacht tijdens mijn verblijf. Die afhankelijkheid is zo groot. Om gek van te worden. Helemaal als je alles zelf deed en zelf wilt doen. Maar daarentegen heb ik heel veel respect voor de verzorgers en ook jullie familieleden zoals jullie er altijd voor opa zijn.

Liefs

Mr Cripple: Jesper