Kerstgroet

Lieve Grootspraaklezers,
Wij wensen jullie allemaal een hele fijne kersttijd en/ of -vakantie toe!
Geniet van elkaar en van het nieuwe jaar!
Met dank aan Ien voor het maken van deze wandelfoto op het Klompenpad bij Emst.

groetjes van Carry en Maarten,

ps: wij zitten van kerst t/m oud&nieuw in onze blokhut in de Ardennen.

smile !!!!

voor degene die niet op facebook zitten (tja je moet mee he met je tijd) hier een foto van mijn nieuwe smile. Ben er helemaal happy mee. Dit weekend is het vooralsnog soep, vruchtenyoghurt, banaan en net een boterham zonder korstjes. Maar volgende week moet een stukje marsepein of pepernoot (een voor een sabbelend haha) toch wel lukken. Het grote voordeel je doet er lekker lang mee :)

de kleintjes worden groot

Net Cindy voor het eerst naar haar 'laagfeest gebracht. Allerlei herinneringen aan mijn eerste soos op het SNL komen naar boven. Superzenuwachtig, blij dat we met een groepje gaan en meer toekijkend dan dansend....In niets lijkt Cin daarop op mij: De hele week al vol verlangen uitkijkend naar deze avond, een uur van te voren naar boven om om te kleden en te tutten. Wat een prachtmeid komt naar beneden, make-up, oorbellen en armen vol lichtgevende armbanden (thema: Glow in the dark)Wauw!
We moeten wel op tijd vertrekken. (moeders:"straks ben je als eerste") "nou en, iemand moet toch de eerste zijn"(moeders:"heb je nog met iemand afgesproken?") "Ik vind ze daar heus wel hoor"
Als we afstappen vraag ik: "Moet ik nog even meelopen?" Cin: "Ja. dat is goed". Moeders denkt: "he gelukkig", maar op gepaste afstand van de ingang zeg ik: "Veel plezier he", want meelopen helemaal tot de ingang...dat is natuurlijk 'on-cool'
Vaders gaat haar straks ophalen...dat moeten we er maar inhouden....nu is de eindtijd nog 11.00 uur, maar voor je het weet....

Sas heeft inmiddels de 10 jaar bereikt en zoals een aantal al weten was dit een magische leeftijdsgrens voor haar, want ooit had moeders beloofd: "Als je 10 bent en dan nog steeds wilt paardrijden, dan mag dat." (natuurlijk in de hoop dat het een bevlieging zou zijn) Het werd echter steeds meer iets waar ze naar uitkeek, dus heeft ze inmiddels al een aantal rijlessen erop zitten. Tja wie wat beloofd....
Dus staat moeders elke week op de manage, wie had dat kunnen denken, stiekem enorm te genieten van die kanjer op dat paard (gelukkig zijn ze nu nog niet zo hoog). Want wat geniet ze er zelf van. Maar er zijn natuurlijk wel grenzen: Als sas in de stal tegen het paard geleund staat om het af te zadelen en het lukt niet om de gesp los te krijgen vraagt ze: "Mam, wil je even helpen...
(Moeders: "Ik dacht het niet, ik ga die stal niet in") dus dan roept ze maar een van de grotere meiden die langsloopt, ondertussen mij aankijkend: Wat doe jij raar?

Danique heeft inmiddels haar eerste week in groep 4 erop zitten. We hebben in overleg met school toch maar de knoop doorgehakt. Want dat ze het qua leerstof aan zal kunnen was allang duidelijk, maar zou ze het sociaal gezien ook aankunnen? Vlak voor de herfstvakantie heeft ze een aantal keer meegedraaid. ze vond het fantastisch en zelf gaf ze aan dat ze na de vakantie wel helemaal zou willen. Ik kijk naar mijn kleine meid en zie hoe zelfverzekerd ze daar nu al in die groep rondloopt en ben zo trots. Het is nogal wat, voor de tweede keer in twee maanden tijd in een geheel nieuwe groep.

Tja, kleintjes worden groot en tegelijk met dat besef gaat moeders denken: de kids hebben me steeds minder nodig, wat wil ik nu zelf verder. Wil ik wel of niet in het onderwijs blijven, wel of niet in Nes aan de Amstel, wel of niet meer werken, zo ja...hoe is dat dan te organiseren, wat vind ik nu eigenlijk echt leuk om te doen...een zoektocht dus naar mezelf: kleintjes worden groot!

foto's familiedag

ook het bootje moest erop!!

wat zaten we lekker in het zonnetje!!

Tja, toch maar weer eens een berichtje op de grootspraak!

Ik heb geen idee of er uberhaupt nog naar gekeken wordt !

Ik ga een poging doen om er een paar foto's op te zetten. Inderdaad het is gelukt om ze van de camera op mijn nieuwe computer te krijgen. pffff wat een stress geeft zo'n apparaat. Maar langzamerhand raak ik er weer een beetje in thuis.

ps. het zou wel leuk zijn als er weer wat meer gebeurde op deze site!

groeten

Lief !

Zoals jullie wel eens gehoord hebben wordt ik nogal eens verblijd met een doosje Merci als ik mijn gezinnetje verlaat. Deze keer had men er toch iets origineels van gemaakt en hadden ze bijgaande foto erop geplakt. En met mijn nieuwe scanner kan ik het nu ook reproduceren voor jullie.
groeten,

Van Dikkie Dee naar de Sluftervallee: deel 2

“Er schuilt genoegen in onbetreden wouden
En verrukking op een verlaten strand
Er bestaat gezelschap waar niemand ongelegen komt
Bij de diepe zee die gierend weergalmt
Ik hou niet minder van de mens, maar van de natuur des te meer.”
(Lord Byron)

Etappe 1: Van Castricum naar Egmond aan Zee (15 km).

Als ik station Castricum verlaat, zie ik ineens weer voor me hoe we in juli 1984 met de hele familie over deze weg liepen … bepakt en bezakt met etenswaren, koelboxen en kleden op zoek naar een goede plek voor de picknick ter ere van mama’s 50e verjaardag!
Ik pak eerst een prachtig stuk bos en duin van de NS-route, maar de zee lonkt al snel. Bij Castricum aan Zee verlaat ik de route en loop langs het paviljoen van Loes en Huub (feestje vorig jaar) het zonnige strand op. Eerst even uitpuffen tegen een duintje, want het is toch wel wennen om met een 7,5 kg zware rugzak te sjouwen.

Terwijl ik daar zit, zie ik heel geleidelijk mistflarden komen aanwaaien. Als ik Fran of Maarten bij mij had gehad, had ik hen uiteraard de vraag voorgelegd: “Hoe komt het nou dat er overdag met zon zomaar mist kan ontstaan aan zee?”. Nu blijft het gissen hihi, terwijl ik langzaam omhuld word door een grote witte wazige wolk. Ik begin weer te lopen. De mist is nu zo dicht, dat ik me helemaal alleen waan op het strand en golfjes aan mijn linkerhand nodig heb om op het ‘rechte’ pad te blijven. Ik hoor en zie alleen de branding, de vogels en mijn eigen voetstappen. Het is net of ik in een droom ben beland. Geen horizon meer te zien. Zee, lucht en zand vloeien in elkaar over. De hemel raakt de aarde aan. Op het moment, dat de zon met alle macht door de mist probeert heen te breken, ontstaat er een prachtig diffuus licht en is het net of ik even op bezoek ben in de hemel … of papa even op bezoek bij mij. Tuurlijk ben ik niet alleen op deze pelgrimstocht: Jij bent bij me! Het hele stuk tot Egmond huppel ik rond in deze magische witte wereld: Letterlijk en figuurlijk ‘in de wolken’.
Met alleen de meeuwen als publiek durf ik wel even uit mijn dak te gaan. Ik draai mijn billen naar de zee en brul : “Dikkie Deehee olé, Dikkie deehee olé, wie zingt dit liedje met me mee?!” Ik schiet in de lach bij het beeld van een groepje Grootjes die daarboven met me mee doen.

Vlak voor Egmond begint de mist iets oplossen en doemt er ineens een strandpaviljoen voor me op. Zal ik hier neerploffen? Op de gevel staat in koeienletters: AL SINDS 1966! Yes, dat is zonder twijfel een geschikte plek voor mij. Met een glas muntthee in mijn hand zie ik vanaf het terras hoe de mist geleidelijk verder oplost en de zon steeds meer terrein wint. Ik geniet nog na van dit unieke natuurwonder, herinner me een uitspraak van mijn collega Angelica en bedenk dat deze mist voor mij ook een symbolische betekenis heeft: “Het doet er niet toe wat voor of achter je ligt, maar alleen wat in je ligt”. Deze ontdekking doet mij ineens in mijn rugzak graaien naar mijn ‘strandbijbel’: Een jaar aan zee van Joan Anderson. Deze vergeelde, kapotgelezen en volgekladderde pocket vol inzichten heeft mij al op heel veel uitjes naar zee vergezeld en heb ik gister op het allerlaatste moment in mijn rugzak gepropt in ruil voor een 3x dikkere en 3x zwaardere detective. Stond daar ook geen stuk in over mist aan zee? En ja hoor: “Ik sta op de rand van het niks, omhuld door dikke mist en beweeg me op het ritme van de golven. Op dit moment is er geen verleden, geen toekomst, alleen het heden”.
Al bladerend valt mijn oog op een andere tekst en ik denk: Och ja … zo is het ook … dat weet ik toch al jaren!
“Wees geduldig jegens alles wat nog onduidelijk is in je hart en probeer van de vragen zelf te genieten. Zoek heden niet naar de antwoorden, die kunnen je niet gegeven worden, want je zou niet in staat zijn ze te beleven. Beleef heden de vraag. Misschien zul je dan, geleidelijk, zonder het te merken, op een dag in het verschiet de antwoorden beleven.”
(Rainer Maria Rilke).
De puzzel hoeft niet af Car, als er maar weer beweging in zit en ik van het puzzelen zelf kan genieten.


Bij B&B de Zandtaart word ik als eregast binnengehaald. Ik ben de eerste gast van het seizoen en ze hebben er zin in. Na een broodje paling als diner, zet ik een kopje thee op mijn kamer en ga lekker op mijn bed zitten schrijven en muziek luisteren.

Etappe 2: Van Egmond aan Zee naar Camperduin (12 km).

Na een heerlijk ontbijtje wordt ik om 10.00 uitgezwaaid door gastvrouw Esther en loop ik de winkelstraat in richting de kust. Ik kan rustig aandoen, want ik heb maar 12 km voor de boeg vandaag. Ik installeer me met ansichtkaarten en cappuccino op een terrasje in de zon. Geen mist te bekennen vandaag: Strakblauwe lucht.
Als ik in de benen ga met wind en zon in de rug, tekent mijn schaduw zich haarscherp af op het zand voor mij. Ik voel me stoer en sterk. Mijn rugzak voelt veel lichter dan gister. Gewenning? Of zijn het de kilo’s overtollige ballast, die al van mijn schouders zijn gegleden?
Na 5 km de branding gevolgd te hebben, trakteer ik mezelf op een tweede strandpaviljoen bij Bergen aan Zee. Ciabatta met geitenkaas en honing…mjam. Maarten belt en we kletsen bij.
Daarna nog eens 7 km langs de vloedlijn slenteren. Ik loop zonder Ipod en probeer te focussen op het geluid van de zee. Er spoelen wel gedachten aan, maar die trekken zich ook weer terug … net als de golven. Ik ervaar een enorme rust en denk: Zes dagen is veel te kort! En ook: Dit ga ik elk jaar doen!
Op een stil stuk strand zet ik ‘A piece of sky’ van Barbra Streisand op mijn Ipod en zing keihard mee. De tranen stromen over mijn wangen: “Papa, watch me fly!”.

Om 16.00 uur arriveer ik bij Strandhotel Camperduin. Het hotel waar ik al eerder geweest ben met Maarten, mama en papa na het 50-jaar-feestje van Ien en ook nog een keer met Nicole. Vertrouwd terrein dus. Heel assertief vraag ik om een andere kamer, omdat ik een kamer duinzijde had geboekt en nu toch half op de parkeerplaats uitkijk plus een terras waar de zon al weg is. Na de kamerwissel plof ik tevreden op mijn duinterras in de zon! Maarten zou trots op me zijn hihi.
’s Avonds maak ik nog een ommetje naar Groet om een supermarkt te scoren. Toch nog 2 km heen en 2 km terug, maar wel via een leuk duinpaadje in de avondzon. Op mijn kamer voel ik mijn achilles opspelen … oeps … die wandeltoegift was waarschijnlijk net iets te veel van het goede. Ik probeer gedachten aan allerlei doemscenario’s te onderdrukken … en we zien morgen wel hoe het voelt. Ik heb pijnstillers bij me en als het echt niet lukt, pak ik de bus. Ik neem een lekkere lange hete douche, masseer de voetjes en plof tevreden op mijn bedje.

Etappe 3: Van Camperduin naar Callantsoog (12 km)

Eerst een ontbijtje en een krantje. Ook hier lijk ik de enige gast … of de enige die uitgeslapen heeft. In de krant lees ik: In het noorden enige regen, aan zee stormachtig.
Om 10.45 sta ik in volledige regenuitrusting aan de voet van de Hondsbosschezeewering, waar het inderdaad Hondeweer is. Met een paracetamolletje en een aangepaste looptechniek onderdruk ik mijn stekende achilles en de storm biedt ook een helpende hand: Ik laat me 4 ½ km lang vooruit blazen over de grasdijk tot aan Petten. Hier gaat de dijk weer over in strand. Geen kip te bekennen… op 1 dappere surfer na. De regen is gestopt, maar met windkracht 5 in de rug vlieg ik verder over het zand: Alive and kicking!
Opeens doemt er toch een strandtent op … helaas gesloten. Vlak daarna nog eentje en hier zie ik wel een lampje branden. Er zit zowaar nog 1 gast en het belangrijkste: Ze hebben cappuccino! Even opwarmen en uitrusten. Mijn achilles houdt het tot nu toe redelijk vol: Braaf! Ik kijk op de kaart waar ik zit: Paal 18 afslag St. Maartenszee. Callantsoog ligt bij paal 13. Dat ga ik redden.


Ook deze laatste 5 km kom ik geen mensen tegen. Pas bij paal 14: Man met hond. Ik ben leeg in mijn hoofd en los van alles. Bij de strandopgang van Callantsoog neem ik een warme chocomel en een pannenkoek en ga dan op zoek naar mijn hotelletje net buiten het centrum. Fijn hotel, fijne kamer, fijne waterkoker, fijn uitzicht, fijne douche. Na een wisseldouche en een half uurtje yoga voel ik me superrozig en compleet ontspannen. Mijn achilles voel ik gelukkig nauwelijks meer. Zie je wel: Niet mauwen en panieken maar overgave en vertrouwen. Straks een soepje en een salade van Appie Happie. Mij krijg je de deur niet meer uit.

Etappe 4: Van Callantsoog naar Den Helder (18 km)

Met opstaan voel ik flinke spierpijn in mijn linkerkuit; kennelijk toch wat geforceerd gelopen gister om mijn achilles te ontzien. Eerst maar eens genieten van het ontbijtbuffet en een Volkskrantje.
Als ik buiten kom, is het grijs maar droog en veel minder wind dan gister. Op het strand aangekomen word ik onverwacht weer getrakteerd op mist. Eerst nog 200 meter zicht, maar dat loopt langzaam terug tot 50 meter. Ik voel m’n kuit prikken met lopen, maar weet mijn gedachten daarvan af te leiden en ook andere gedachten lossen op in de mist. Ik loop bijna de strandtent van Ien voorbij bij Julianadorp: Paal 6! De perfecte plek voor een pauze … en een cappuccino natuurlijk. Als ik mijn regenjas uittrek, voel ik de mistdruppels uit mijn haar in mijn nek druipen: Kletsnatte kop heb ik.

Op voor deel 2 van deze etappe: Naar strandpaal 0. Daar eindigen het strand en de duinen en begint ’n soort tweede Hondsbossche Zeewering, die me de laatste paar km’s naar den Helder zal brengen. Aan het begin van deze dijk is vuurtoren Lange Jaap nog volledig in mist gehuld en hoor ik de misthoorns van schepen op zee, zonder ze te kunnen zien. Aan het eind van de dijk is de lucht blauw en helder, zie ik Texel liggen en de veerboot varen.
Nog 2 km door de stad en ik bel aan bij Elly van B&B Onder de pannen. Een heel eigen huisje voor mezelf! Ik kijk m’n ogen uit in dit knusse ‘poppenhuis’. Er staat zelfs een oude pick-up… en wat vind ik tussen de stapel country-lp’s? Een lp van de Nylons en een lp van Barbra Streisand! Keihard meeblèren met ‘The way we were” en met “Up the ladder to the roof, where we can see heaven much better” (in de mist had ik daar trouwens geen ladder voor nodig hihi).
Ik voel me helemaal happy. Potje thee met een heerlijk stuk gebak dat klaar staat. In de koelkast en broodtrommel staat alvast al het ontbijtlekkers voor morgenochtend, maar er is zoveel dat ik er ook van kan dineren.
Tevreden en trots voel ik mij en ik stuur wat sms-jes om dit gevoel te delen.

Etappe 5: Van Den Helder naar de Koog (15 km)

Met moeite neem ik na het ontbijt afscheid van mijn paleisje voor 1 nacht: Daar was ik echt goed onder de pannen!
Ik pak de boot naar Texel van 10.30 uur. Wat lijkt het kort geleden, dat ik Loes, Joke en Ruud daar tegenkwam… Op de boot is het nog bewolkt, maar vanaf het moment dat ik voet op Texel zet begint het op te klaren. Ik volg de bordjes van het Texelpad en sla meteen linksaf de dijk op richting Mokbaai. Daar heb ik voor het eerst deze week flinke wind tegen: Best lekker!
Voorbij de camping ter hoogte van Den Hoorn verlaat ik het Texelpad voor mijn eigen eigenzinnige route: Ik wil tussen paal 11 en paal 12 op het strand uitkomen. Toch weer de zee die mij trekt. Heerlijk zonnetje ondertussen en een prachtig duinpaadje langs een vogelwatertje en dan ineens op mijn pad … een kudde runderen met hele scherpe hoorns … wel 20! Ik denk aan het bordje aan het begin van dit pad: Houd 25 meter afstand, doorkruis de kudde niet … links een moeras, rechts een duinmeertje … wat nu … al dagen geen beren gezien … staan er nu ineens runderen op mijn weg haha! Ik waag het er toch maar op (het alternatief is 3 km omlopen of wachten tot ze afdruipen) … ahhh… wat een held…een diepe zucht van opluchting als ik ze achter me kan laten en dan is 200 meter verderop … de zee!

Bij paal 12 hoopte ik op een cappuccino, maar deze strandtent is nog niet open. Ik nestel me tegen een duintje vlakbij de branding en geniet van de golven en de zon. Als ik weer verder loop zet ik Boudewijn de Groot op mijn Ipod … met ‘Eiland in de verte’. Lekkere zee-wandel-sound. Op een eilandje in de branding brul ik nog eens “A piece of sky” mee. De zee laat emoties stromen.


Bij paal 15 zijn mijn tranen weer opgedroogd en is de strandtent wel open. Mijn favoriete no-nonsense tentje Westerslag met heerlijke zelfgemaakte appeltaart.
Als ik daarna weer richting zee loop, merk ik dat er ineens weer mist is komen opzetten. De laatste 4 strandkilometers naar de Koog weet ik me dus weer omarmd door een witte mistdeken. Dit is geen toeval meer!

Bij paal 19 steek ik de duinen en het bos door naar mijn volgende hotel: Tatenhove. Weinig bijzonders en onpersoonlijk na mijn super B&B van gister, maar daar had ik me op ingesteld. Ik voel mijn kuitjes behoorlijk, maar de zon is terug en lokt me na een quick shower toch weer naar buiten. Op een terras van een strandpaviljoen is het nog heerlijk toeven tussen 17.30 en 19.30 met mijn leesboek en een pannenkoek als diner. Op mijn gemak kuier ik weer terug naar mijn 1-persoons hotelhokkie. Vanuit mijn kamer een prachtige rode zonsondergang.

Etappe 6: Van de Koog naar de Cocksdorp (18 km)

De zesde en laatste etappe! Strakblauw en ’n vriendelijk windje. Ik heb nog elke dag een ander weertype gehad, maar voor deze sentimental journey is dit natuurlijk een kadootje.
Na het ontbijtbuffet loop ik om 10.30 uur door de dorpsstraat van de Koog en bel ik mama om het speciale gevoel van vandaag met haar te delen.
De benen voelen stijf en stram, maar ik weet uit ervaring dat na een uurtje lopen dat vanzelf weer minder wordt. Bij paal 20 ga ik het strand weer op en dat is ook na 5 dagen nog steeds een genot.
Ik bedenk dat ik me de hele week geen moment eenzaam of angstig heb gevoeld. Sinds die mist op dag 1 voel ik me veilig en beschermd. Zelfs honden treed ik nu onbevreesd tegemoet. De eerste twee dagen moest ik mezelf bij elke naderende viervoeter nog geruststellend toespreken: “Wees niet bang. Wees niet bang”, maar nu straal ik dat kennelijk ook zonder die mantra uit… er springt er geen eentje meer tegen me op!

Na ruim 4 km kom ik bij de Sluftervallee en ga ik landinwaarts. Oef… mul zand, maar wel een prachtig binnenmeer vol vogels. Vlak voor de duinen laat ik de andere Slufterbezoekers achter me (die hebben de auto of fiets aan de andere kant van het duin staan) en sla ik als enige backpacker linksaf het Texelpad in langs het beroemde vogelreservaat. Op naar de vuurtoren! Aan het eind van het reservaat de duinen over en via het fietspad het laatste stuk naar de Krimweg, waar ik de Landal-vlaggen al zie wapperen.
Even twijfel ik… pak ik de korte route naar de vuurtoren of neem ik toch de sentimentele (om) weg via de Krimweg en het strand, die ik met Ien, Fran en Ruud afgelopen september nog heb gelopen? Tuurlijk wordt het die laatste! Mijn benen voelen beter dan 5 km terug en de rugzak lichter. Er komt een fiets voorbij en ik denk grinnikend aan mijn tandemtochtje met Ruud over ditzelfde pad. Een kopje thee in ONZE strandtent. Ik zie ons daar allemaal weer zitten alsof het gister was. Ik ga het strand weer op en zie mezelf met Loes en Joke de zee induiken. Voor nu toch iets te fris.
Ik vind een mooie steen met lijntjes die alle kanten oplopen, maar uiteindelijk toch allemaal op hetzelfde punt uitkomen. Ik bedenk: “Maakt niet uit via welke weg, ik kom toch wel op mijn bestemming”.

Voor het laatste stuk langs het strand zet ik mijn Ipod op Il Divo. Die prachtige stemmen doen me de vermoeidheid vergeten en voor ik het weet sta ik oog in oog met de vuurtoren. En dan een wondertje: Op 200 meter van mijn einddoel dendert ineens het Ave Maria in mijn oren! Daar stromen de tranen weer. Een mooier slot van mijn pelgrimstocht had ik me niet kunnen wensen.
De laatste 3 km terug naar de Cocksdorp ‘huppel’ ik met mijn krampkuitjes over de waddendijk. Vlak voor het dorp besluit ik nog even avontuurlijk over een hek te klimmen en over de grasdijk te lopen, waardoor ik een beter uitzicht denk te hebben. Beland ik toch ineens midden in een kudde schapen met lammetjes! Wat een kadootje! Ik heb meerdere keren gedacht, dat het zo maar zou kunnen zijn dat ik (doordat mijn tocht op Texel alleen door de duinen en het strand voert) in tegenstelling tot ons Texelbezoek in april vorig jaar met mama, dit keer geen enkel lammetje zou zien. En dan loop ik nu ineens tussen wel 50 piepjonge lammetjes rond te dartelen. Gelukkig hoef ik bij deze kudde geen 25 m. afstand te houden en hoef ik hier alleen maar de schapestront te ontwijken haha.
En dan als toetje: Mijn B&B : De smederij. Precies als op de website… kamer Vuur is helemaal top. Douchen, badjasje en slofjes aan, voetjes omhoog, tijdschriftjes lezen. ’s Avonds toch nog even met twee fleece-vesten aan richting waddendijk om daar in de avondzon te mediteren en te genieten van een prachtig avondconcert dat de vogels bij eb voor mij opvoeren.



I DID IT !!!
Wat een heerlijk avontuur.
De zee, het lopen en het alleen zijn
brachten me steeds weer terug in het NU.
Ik voel me leger, lichter, rustiger, vrediger.
Ik kan mijn eigen stem weer horen.
Thuis bij mezelf.

Hoe nu verder?
KEEP CALM AND CARRY ON!

Groetjes van Carry de Compostella

Ps: Inmiddels heb ik na deze strand-6-daagse ook al een sap-6-daagse in kuuroord Villa Vlinderhof achter de rug. Eerst een grote schoonmaak in het hoofd en vervolgens in de rest van mijn lijf. Ik voel me als herboren!

Ps: Ik heb geprobeerd om mijn persoonlijke reisverslag voor de Grootspraak in te korten, maar dat was me toch teveel extra werk ... dus jullie hebben mazzel ... of niet haha.

Van Dikkie Dee naar de Sluftervallee: deel 1

"Hoe komt een idee ooit tot stand
kan zo'n gedachte ontstaan
waar komt dat helder ogenblik
dat inzicht toch vandaan
dat komt door ons
zin voor zin
gaven wij die woorden in
die fluisterden wij toe
Noem het inspiratie
zo noemt men het 't meest
en dat is het ook
de ingeblazen adem van de geest"

(Inspiratie van Mathilde Santing uit musical Joe)

Soms heb ik een gedachteflits, waarvan ik meteen weet THIS IS IT!
Zo was het ook met mijn 'pelgrimstocht' van vorige week. Ik wilde mijn sabbatical graag beginnen met een korte wandelvakantie. Als symbolische start van deze periode, maar ook om los te komen en leeg te worden. Vanaf het moment dat het woord Strand-6-daagse in mijn kop op kwam, ging het er niet meer uit.



Even een stapje terug in de tijd:
In 1986 ... jaha, 25 jaar geleden!! ... liep ik als 20-jarig studentje met 3 vriendinnen (Lianne, Cilia en Brigitte) de georganiseerde Strand-6-daagse van Hoek van Holland naar Den Helder. Ongetraind op goedkope basketbalgympies, met een katoenen schoolrugzakje en een plastic roze regenjasje van de Hema stortte ik mij in dit 140 km tellende wandelavontuur. Na de eerste dag al kanjers van blaren en stramme spieren, maar dat mocht de pret niet drukken. Elke avond na aankomst toch 'gewoon' (voor het eerst van mijn leven) mijn eigen tentje opzetten, in de rij staan voor een warme hap en daarna de voetjes van de vloer in de plaatselijke disco. En de volgende dag strompelden wij ons door de volgende etappe heen en hesen we ons uiteraard regelmatig de trapjes van een strandpaviljoen op.



Sweet memories!
Maar 25 jaar na dato leek het voor mijn 45-jarige lijf geen overbodige luxe om enkele kleine aanpassingen aan te brengen in deze strand-6-daagse uit mijn studententijd :-)

En dus sta ik op zondag 3 april 2011 klaar voor de start van mijn eigen alternatieve en volledig zelf uitgestippelde en georganiseerde strand-6-daagse: Met getrainde wandelspiertjes, soepel ingelopen Meindl bergschoenen, mijn Nomad 35 liter rugzak en Berghaus paclite regenjas!



C loopt van C naar C: Carry loopt van Castricum naar de Cocksdorp. Alleen al mooi vanwege de C, maar vanwege de jeugd- en papaherinneringen dubbelmooi.
Ik ga in mijn uppie. Zo'n 'ingeblazen adem van de geest' maakte mij al heel snel duidelijk dat dit iets is wat ik alleen kan, durf en wil. Een tocht van 90 km met overnachtingen in bed&breakfasts en hotelletjes, maar ... zonder bagagevervoer (itt tot 25 jaar geleden ... en al mijn SNP-wandelvakanties), dus ik draag dapper een zeer streng geselecteerde en gerantsoeneerde 7,5 kg op mijn rug.

Maarten brengt me naar de trein. Ik pak de intercity naar Castricum, waar mijn eerste wandeletappe begint: Dikkie Dee, Olee!
En hoe het verder ging die week?
Dat lezen jullie (hoop ik) volgende week in deel 2.
Nu is het de hoogste tijd om mijn spulletjes te pakken voor een paar dagen Villa Vlinderhof!

Groetjes van Carry de Compostella

hattem

kleine impressie

Angst en Liefde

Alweer een tijdje geleden kreeg ik deze tekst opgestuurd en je weet hoe dat gaat: je leest 'm een keer en slaat 'm op in je computer in een mapje "bijlagen ingekomen e-mails"of iets dergelijks.
Herstellende van het griepvirus zat ik mijn postvak-in een beetje op te schonen en viel mijn oog weer op deze e-mail. Las het weer door en wilde dit toch met jullie delen en dan is deze Grootspraak toch nog steeds een leuk middel. Voor sommigen onder ons zal de tekst ietwat zweverig zijn maar als je daar een beetje doorheen leest is het echt de moeite waard.

Angst en liefde.

Liefde is existentieel, angst is slechts de afwezigheid van liefde.
De moeilijkheid met elke afwezigheid is dat je zoiets niet direct kunt aanpakken. Angst is als duisternis. Wat kun je direct aan duisternis doen? Je kunt haar niet verwijderen, je kunt haar niet manipuleren. De enige manier om duisternis aan te pakken is het licht te laten worden. Duisternis benader je via het licht. Als je wilt dat het donker wordt, doe je het licht uit; als je het niet wilt, doe je het licht aan. Je werkt dus met licht en niet met duisternis.

Hetzelfde geldt voor liefde en angst: liefde is licht en angst is duisternis. Wanneer je door angst wordt beheerst zul je nooit tot een oplossing komen. Het is alsof je met de duisternis in gevecht bent, je raakt op den duur uitgeput, doodmoe en verslagen. En het wonderlijke is dat je verslagen wordt door iets dat er helemaal niet is! En wanneer je verslagen bent, voel je echt de kracht van de duisternis, de kracht van de angst. Je voelt de kracht van onwetendheid en onbewustheid. Ze zijn helemaal niet sterk, ze bestaan namelijk niet.

Vecht nooit met dat wat niet bestaat. Daarmee zijn alle oude religies de mist in gegaan. Wanneer je gaat vechten met het niet-bestaande ben je verloren. Je smalle stroompje bewustzijn verliest zich volledig in een niet-bestaande woestijn, en die is oneindig. Daarom moet je allereerst onthouden: maak van angst geen probleem. Het gaat om liefde. Daar kun je rechtstreeks iets aan doen, je hoeft niet af te wachten of uit te stellen. Begin met liefhebben! Liefde is een geschenk van God, of van het bestaan, welke terminologie je ook prefereert. Ben je godsdienstig opgevoed, dan gebruik je de term God. Zo niet, dan noem je het: het bestaan, het Al of het universum.

Onthoud dat je met liefde geboren bent; het is een aangeboren eigenschap. Ruim er een plaats voor in, geef haar de gelegenheid te stromen, laat het gebeuren. We blokkeren haar, houden haar tegen. We springen zo zuinig met liefde om. Dat komt doordat we economisch hebben leren denken. Dat werkt heel goed in de buitenwereld. Wanneer je een bepaalde hoeveelheid geld hebt en je geeft er maar van weg, ben je heel gauw arm en moet je er zelf om vragen. Door geld weg te geven raak je het kwijt. Dit economische denken zit in je bloed. Het gaat op voor de buitenwereld, daar werkt het.

Het geldt alleen niet voor je innerlijke wereld. Daar is een heel andere wiskunde van toepassing: hoe meer je geeft, hoe meer je overhebt; hoe minder je geeft, hoe minder je overhebt. Wanneer je helemaal niets geeft, verlies je je aangeboren eigenschappen. Ze stagneren en raken verstopt, ze raken bedolven. Wanneer ze zich niet kunnen ontplooien, verschrompelen ze en sterven af. Pas wanneer je de hogere wiskunde van geven en ontvangen begrijpt, zie je in dat je door te geven heel veel wint. Het is niet zo dat je iets terugkrijgt; het ligt aan het geven zelf, daardoor word je rijker. Dan wordt je liefde groter en stralender. En op een dag vraag je je verbaasd af waar de angst is gebleven. Zelfs als je ernaar op zoek gaat, vind je haar niet meer. Het is dus geen kwestie van de angst loslaten; het is nog nooit iemand gelukt angst los te laten. Het gaat er alleen om je liefde met anderen te delen, dan valt de angst vanzelf weg.

OSHO

groetjes

Ineke

Puzzeltocht

"Een pad ontstaat door erop te lopen"


Wat is het fijne van een uitgestippelde wandeltocht? Dat je zelf niet hoeft na te denken over het te volgen pad en ook niet hoeft te kiezen tussen verschillende wegen. Tenminste ...als je niet verdwaalt, maar dat is met een GPS een bijna onmogelijke opgave geworden HAHA. Je hoeft alleen het pad te volgen en komt vanzelf op je bestemming. Zo ook afgelopen zomer tijdens onze wandeltocht langs de Bearaway in Ierland (zie foto).

Maar ja ...
Eenmaal thuis moet je toch zelf weer aan de bak wat betreft het kiezen van je eigen paadjes en bestemming. Zo ben ik sinds een paar maanden druk bezig met de puzzel: Wat wil ik met mijn werk? Blijf ik fulltime logopedist, wil ik iets anders ernaast, wil ik helemaal iets ander?
Al vanaf dat papa ziek is geworden ben ik zeer geboeid geraakt door alles wat te maken heeft met rouw- en verliesverwerking en heb ik alle boeken uit de bieb hierover al verslonden. Maar ja ... is dit een tijdelijke affiniteit met dit onderwerp of een blijvende diepgaande interesse? Enne ... ben ik er al 'aan toe' om hierin iets voor anderen te kunnen betekenen?
Om dit uit te 'puzzelen' heb ik in het najaar de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op sollicitatiegesprek geweest voor vrijwilligerswerk bij het hospice in Nijmegen. Ik werd aangenomen als invalkracht, maar ... tot voor kort hadden ze me helaas nog niet opgeroepen.
Daarnaast ben ik op internet gaan speuren naar cursussen en opleidingen op het gebied van rouw en verlies. Er was 1 site bij die me steeds weer wist terug te lokken. Na veel wikken en wegen heb ik me begin januari aangemeld voor deze 2-jarige post-hbo opleiding voor rouw- en verliesbegeleiding. Met het idee: Eerst maar eens zien of ik aangenomen word en dan kan ik altijd nog kiezen wat ik doe.
Eind januari hoor ik dat het intake-gesprek pas in april zal gaan plaatsvinden. "Eventjes geduld dus aub" ... en dat is zeg maar niet mijn allersterkste kant ... haha.
Op mijn werk waren ondertussen de frustraties rond alle bezuinigingen tot een hoogtepunt gestegen en mijn werkplezier tot een dieptepunt gezakt.

Wat nu te doen? Even stil blijven staan op het kruispunt: Loslaten en afwachten ...
of toch een nieuw paadje uitproberen?



En dan komt die bijzondere eerste week van februari, waarin alles in een stroomversnelling raakt en er ineens allerlei puzzelstukjes op zijn plaats vallen.

Op 1 februari weet ik mijn 'beren' te elimineren en vraag ik een gesprek aan met mijn directeur om de mogelijkheden van een sabbatical te bespreken: een paar maanden onbetaald verlof op korte termijn ... dat is wat ik nu het liefste wil. Ik wil gaan schrijven, ik wil op andere werkplekken gaan rondkijken en (last but not least) ik wil even helemaal weg van de PI-school.
Op 1 februari krijg ik ook een mailtje van de opleiding: Er heeft iemand afgezegd voor de eerste ronde intakegesprekken op 3 februari. Of ik dat gaatje soms wil opvullen?
En dus zit ik op donderdag 3 februari aan tafel met 2 rouwtherapeuten en moet ik hen proberen uit te leggen waarom ik zo graag hun opleiding Land van Rouw wil gaan volgen en waarom ik daarvoor geschikt ben. Precies een jaar geleden was het mijn laatste papa-donderdag in de Hoven...
Na het gesprek fiets ik naar huis. Onderweg gaat mijn mobiel: Na ruim 3 maanden belt juist nu het hospice in Nijmegen! Of ik binnenkort een ochtend wil komen meedraaien!

Maandagavond 7 februari kom ik thuis uit Zeewolde en check mijn mail: Twee nieuwe berichten. Het eerste bericht komt van mijn directeur: Ik mag van 1 april tot aan de zomervakantie onbetaald verlof opnemen! Het tweede bericht komt van de opleiding: Wat hen betreft kan ik in september starten!

Ineens heeft mijn puzzeltocht weer richting gekregen en dat is een heel lekker gevoel voor een CF-je (=ControlFreak-je).
De (leg)puzzel is gelukkig nog lang niet af, maar het lijkt er verdacht veel op dat er iemand van boven ff geholpen heeft om alvast de rand te leggen.

"Volg je hart, want dat klopt"



Groetjes, Carry