de kleintjes worden groot

Net Cindy voor het eerst naar haar 'laagfeest gebracht. Allerlei herinneringen aan mijn eerste soos op het SNL komen naar boven. Superzenuwachtig, blij dat we met een groepje gaan en meer toekijkend dan dansend....In niets lijkt Cin daarop op mij: De hele week al vol verlangen uitkijkend naar deze avond, een uur van te voren naar boven om om te kleden en te tutten. Wat een prachtmeid komt naar beneden, make-up, oorbellen en armen vol lichtgevende armbanden (thema: Glow in the dark)Wauw!
We moeten wel op tijd vertrekken. (moeders:"straks ben je als eerste") "nou en, iemand moet toch de eerste zijn"(moeders:"heb je nog met iemand afgesproken?") "Ik vind ze daar heus wel hoor"
Als we afstappen vraag ik: "Moet ik nog even meelopen?" Cin: "Ja. dat is goed". Moeders denkt: "he gelukkig", maar op gepaste afstand van de ingang zeg ik: "Veel plezier he", want meelopen helemaal tot de ingang...dat is natuurlijk 'on-cool'
Vaders gaat haar straks ophalen...dat moeten we er maar inhouden....nu is de eindtijd nog 11.00 uur, maar voor je het weet....

Sas heeft inmiddels de 10 jaar bereikt en zoals een aantal al weten was dit een magische leeftijdsgrens voor haar, want ooit had moeders beloofd: "Als je 10 bent en dan nog steeds wilt paardrijden, dan mag dat." (natuurlijk in de hoop dat het een bevlieging zou zijn) Het werd echter steeds meer iets waar ze naar uitkeek, dus heeft ze inmiddels al een aantal rijlessen erop zitten. Tja wie wat beloofd....
Dus staat moeders elke week op de manage, wie had dat kunnen denken, stiekem enorm te genieten van die kanjer op dat paard (gelukkig zijn ze nu nog niet zo hoog). Want wat geniet ze er zelf van. Maar er zijn natuurlijk wel grenzen: Als sas in de stal tegen het paard geleund staat om het af te zadelen en het lukt niet om de gesp los te krijgen vraagt ze: "Mam, wil je even helpen...
(Moeders: "Ik dacht het niet, ik ga die stal niet in") dus dan roept ze maar een van de grotere meiden die langsloopt, ondertussen mij aankijkend: Wat doe jij raar?

Danique heeft inmiddels haar eerste week in groep 4 erop zitten. We hebben in overleg met school toch maar de knoop doorgehakt. Want dat ze het qua leerstof aan zal kunnen was allang duidelijk, maar zou ze het sociaal gezien ook aankunnen? Vlak voor de herfstvakantie heeft ze een aantal keer meegedraaid. ze vond het fantastisch en zelf gaf ze aan dat ze na de vakantie wel helemaal zou willen. Ik kijk naar mijn kleine meid en zie hoe zelfverzekerd ze daar nu al in die groep rondloopt en ben zo trots. Het is nogal wat, voor de tweede keer in twee maanden tijd in een geheel nieuwe groep.

Tja, kleintjes worden groot en tegelijk met dat besef gaat moeders denken: de kids hebben me steeds minder nodig, wat wil ik nu zelf verder. Wil ik wel of niet in het onderwijs blijven, wel of niet in Nes aan de Amstel, wel of niet meer werken, zo ja...hoe is dat dan te organiseren, wat vind ik nu eigenlijk echt leuk om te doen...een zoektocht dus naar mezelf: kleintjes worden groot!