Troostbomen

Ik heb iets met bomen. 
In ons boshuisje in Doorn hangt dit gedicht van Fetze Pijlman aan de muur:

Onder de bomen

Vrienden zijn het, bomen
die gesprekken met je voeren
je gedachten laten gaan
als hun bladeren
het licht laten schommelen.

Het zijn je vrienden, bomen.
Hun schaduw leggen ze
als een arm om je heen
als je alleen wilt zijn

en niet alleen wilt zijn.


Bomen  geven mij troost.


Sinds een paar jaar wandel ik 1x per week in mijn eentje een rondje tussen Arnhem en Oosterbeek. Dat geeft rust in mijn hoofd en in mijn lijf. Ik heb twee vaste routes die ik afwissel. Op mijn Polderroute had ik al een hele speciale troostboom. 

Deze kanjer van een kastanjeboom staat bij het oude kerkje in Oosterbeek. Nadat papa was overleden heb ik daar week aan week halverwege mijn wandeling op een bankje zitten uitrusten ... en de boom een arm om mij heen laten staan. Ik heb gezien hoe de fluwelen knoppen overgingen in enorme bloesemtrossen. Hoe kleine groene bolletjes zich ontwikkelden tot kastanjes. En ... geloof het of niet (ik heb zelf als ongelovige Thomas wel 3x in de nabije omgeving bij elke  andere kastanjeboom gecheckt of dit wel echt uniek was ...en dat was het ...hihi) in september lag de grond bezaaid met allemaal HART-vormige kastanjes !!! 
Geen enkele twijfel: Dit is dus mijn papa-boom.


Op de donderdag na de begrafenis van Corrie loop ik mijn Parkroute. Ik ben er twee weken niet geweest en verbaas mij over de vijvers in het Sonsbeekpark, die ineens vol zitten met jonge meerkoetjes en ganzenkuikens en over het frisse lentegroen dat in twee weken tijd de bomen gevuld heeft.

Op landgoed Zypendaal besluit ik in een impuls af te wijken van mijn vaste route en een ander paadje te pakken ... Een paar stappen verder sta ik ineens oog in oog met een enorme rode beuk, die midden op een grasveld staat te 'stralen' in de zon.

Ik voel en weet meteen: Dit wordt mijn Corrie-Boom.


Old & Wise
4 stammen maar liefst
drie hele dikke
voor spiritualiteit, wijsheid en liefde
en een ook nog een heel dun stammetje
voor speelsheid en een jonge geest
en niet te vergeten
de glanzende bordeauxrode bladeren
'die het licht laten schommelen'
en ritselen in de wind


"... mijn lichaam is nu duizend dingen
dus zie je ... echt weg ben ik niet ..."


Elke keer dat ik nu door het park loop, neem ik het paadje dat leidt naar mijn troostboom.
Dat is nu mijn vaste route geworden. De ene keer ben ik daar helemaal alleen en ga ik tussen de stammen staan om te luisteren naar het geritsel van de bladeren. De andere keer zijn anderen me voor: Hardlopers die hun warming-up aan het doen zijn en 1 van haar stammen gebruiken als steuntje, gezinnen die picknicken in haar schaduw. In dat geval zoek ik een rustig plekje op en bekijk haar schoonheid op een afstandje.
Ik heb nog geen bordje geplaatst met Corrie-boom erop ;-), maar moest de laatste keer wel hardop grinniken toen ik zag dat er een hart in 1 van de stammen was gekerfd met de initialen H. A. ... natuurlijk  ... ik had 't kunnen weten : De bij Corrie zo populaire Heilige Antonius (waar Fenna tijdens de begrafenis al over vertelde) heeft er vast en zeker voor gezorgd dat ik deze boom 'GEVONDEN'  heb ... hihi!
En ik hoor Corrie zingen: "That's the way aha aha I like it aha aha."  


Carry