Geen hoed, maar pet

"Toen mijn vader bijna niets meer kon, gaf hij mij het meest."

(Leo Fijen)

Een boekentip van een medestudent: "Kijken naar het einde".

Dit weekend viel het boek in mijn brievenbus.

Prachtige foto's en mooie gedichten.

Ik blader en als eerste valt mijn oog op de volgende tekst:

Mijn vader had een uur lang zitten
zwijgen bij mijn bed
Toen hij zijn hoed had opgezet
zei ik, nou, dit gesprek
is makkelijk te resumeren.
Nee, zei hij, toch niet,
je moet het maar eens proberen.

(Judith Herzberg)

Ik moet lachen en huilen tegelijk als ik dit gedicht lees.

Ik huil vanwege het gemis...
zo graag nog eens een uurtje

zwijgzaam willen zitten ZIJN aan ZIJN bed

Ik lach vanwege de herinnering...
zijn humor als allerbeste medicijn
zijn grapjes, glimlach, grijns en grinnik
En ik grinnik vanwege het beeld...

papa als mijn beschermengel
zwijgend zittend aan MIJN bed
wakend terwijl ik slaap
en dan niet met hoed
maar met pet!
























Ik wens jullie allemaal op je eigen manier

een dag met dierbare herinneringen.

liefs, Carry