Van Dikkie Dee naar de Sluftervallee: deel 1

"Hoe komt een idee ooit tot stand
kan zo'n gedachte ontstaan
waar komt dat helder ogenblik
dat inzicht toch vandaan
dat komt door ons
zin voor zin
gaven wij die woorden in
die fluisterden wij toe
Noem het inspiratie
zo noemt men het 't meest
en dat is het ook
de ingeblazen adem van de geest"

(Inspiratie van Mathilde Santing uit musical Joe)

Soms heb ik een gedachteflits, waarvan ik meteen weet THIS IS IT!
Zo was het ook met mijn 'pelgrimstocht' van vorige week. Ik wilde mijn sabbatical graag beginnen met een korte wandelvakantie. Als symbolische start van deze periode, maar ook om los te komen en leeg te worden. Vanaf het moment dat het woord Strand-6-daagse in mijn kop op kwam, ging het er niet meer uit.



Even een stapje terug in de tijd:
In 1986 ... jaha, 25 jaar geleden!! ... liep ik als 20-jarig studentje met 3 vriendinnen (Lianne, Cilia en Brigitte) de georganiseerde Strand-6-daagse van Hoek van Holland naar Den Helder. Ongetraind op goedkope basketbalgympies, met een katoenen schoolrugzakje en een plastic roze regenjasje van de Hema stortte ik mij in dit 140 km tellende wandelavontuur. Na de eerste dag al kanjers van blaren en stramme spieren, maar dat mocht de pret niet drukken. Elke avond na aankomst toch 'gewoon' (voor het eerst van mijn leven) mijn eigen tentje opzetten, in de rij staan voor een warme hap en daarna de voetjes van de vloer in de plaatselijke disco. En de volgende dag strompelden wij ons door de volgende etappe heen en hesen we ons uiteraard regelmatig de trapjes van een strandpaviljoen op.



Sweet memories!
Maar 25 jaar na dato leek het voor mijn 45-jarige lijf geen overbodige luxe om enkele kleine aanpassingen aan te brengen in deze strand-6-daagse uit mijn studententijd :-)

En dus sta ik op zondag 3 april 2011 klaar voor de start van mijn eigen alternatieve en volledig zelf uitgestippelde en georganiseerde strand-6-daagse: Met getrainde wandelspiertjes, soepel ingelopen Meindl bergschoenen, mijn Nomad 35 liter rugzak en Berghaus paclite regenjas!



C loopt van C naar C: Carry loopt van Castricum naar de Cocksdorp. Alleen al mooi vanwege de C, maar vanwege de jeugd- en papaherinneringen dubbelmooi.
Ik ga in mijn uppie. Zo'n 'ingeblazen adem van de geest' maakte mij al heel snel duidelijk dat dit iets is wat ik alleen kan, durf en wil. Een tocht van 90 km met overnachtingen in bed&breakfasts en hotelletjes, maar ... zonder bagagevervoer (itt tot 25 jaar geleden ... en al mijn SNP-wandelvakanties), dus ik draag dapper een zeer streng geselecteerde en gerantsoeneerde 7,5 kg op mijn rug.

Maarten brengt me naar de trein. Ik pak de intercity naar Castricum, waar mijn eerste wandeletappe begint: Dikkie Dee, Olee!
En hoe het verder ging die week?
Dat lezen jullie (hoop ik) volgende week in deel 2.
Nu is het de hoogste tijd om mijn spulletjes te pakken voor een paar dagen Villa Vlinderhof!

Groetjes van Carry de Compostella

hattem

kleine impressie

Angst en Liefde

Alweer een tijdje geleden kreeg ik deze tekst opgestuurd en je weet hoe dat gaat: je leest 'm een keer en slaat 'm op in je computer in een mapje "bijlagen ingekomen e-mails"of iets dergelijks.
Herstellende van het griepvirus zat ik mijn postvak-in een beetje op te schonen en viel mijn oog weer op deze e-mail. Las het weer door en wilde dit toch met jullie delen en dan is deze Grootspraak toch nog steeds een leuk middel. Voor sommigen onder ons zal de tekst ietwat zweverig zijn maar als je daar een beetje doorheen leest is het echt de moeite waard.

Angst en liefde.

Liefde is existentieel, angst is slechts de afwezigheid van liefde.
De moeilijkheid met elke afwezigheid is dat je zoiets niet direct kunt aanpakken. Angst is als duisternis. Wat kun je direct aan duisternis doen? Je kunt haar niet verwijderen, je kunt haar niet manipuleren. De enige manier om duisternis aan te pakken is het licht te laten worden. Duisternis benader je via het licht. Als je wilt dat het donker wordt, doe je het licht uit; als je het niet wilt, doe je het licht aan. Je werkt dus met licht en niet met duisternis.

Hetzelfde geldt voor liefde en angst: liefde is licht en angst is duisternis. Wanneer je door angst wordt beheerst zul je nooit tot een oplossing komen. Het is alsof je met de duisternis in gevecht bent, je raakt op den duur uitgeput, doodmoe en verslagen. En het wonderlijke is dat je verslagen wordt door iets dat er helemaal niet is! En wanneer je verslagen bent, voel je echt de kracht van de duisternis, de kracht van de angst. Je voelt de kracht van onwetendheid en onbewustheid. Ze zijn helemaal niet sterk, ze bestaan namelijk niet.

Vecht nooit met dat wat niet bestaat. Daarmee zijn alle oude religies de mist in gegaan. Wanneer je gaat vechten met het niet-bestaande ben je verloren. Je smalle stroompje bewustzijn verliest zich volledig in een niet-bestaande woestijn, en die is oneindig. Daarom moet je allereerst onthouden: maak van angst geen probleem. Het gaat om liefde. Daar kun je rechtstreeks iets aan doen, je hoeft niet af te wachten of uit te stellen. Begin met liefhebben! Liefde is een geschenk van God, of van het bestaan, welke terminologie je ook prefereert. Ben je godsdienstig opgevoed, dan gebruik je de term God. Zo niet, dan noem je het: het bestaan, het Al of het universum.

Onthoud dat je met liefde geboren bent; het is een aangeboren eigenschap. Ruim er een plaats voor in, geef haar de gelegenheid te stromen, laat het gebeuren. We blokkeren haar, houden haar tegen. We springen zo zuinig met liefde om. Dat komt doordat we economisch hebben leren denken. Dat werkt heel goed in de buitenwereld. Wanneer je een bepaalde hoeveelheid geld hebt en je geeft er maar van weg, ben je heel gauw arm en moet je er zelf om vragen. Door geld weg te geven raak je het kwijt. Dit economische denken zit in je bloed. Het gaat op voor de buitenwereld, daar werkt het.

Het geldt alleen niet voor je innerlijke wereld. Daar is een heel andere wiskunde van toepassing: hoe meer je geeft, hoe meer je overhebt; hoe minder je geeft, hoe minder je overhebt. Wanneer je helemaal niets geeft, verlies je je aangeboren eigenschappen. Ze stagneren en raken verstopt, ze raken bedolven. Wanneer ze zich niet kunnen ontplooien, verschrompelen ze en sterven af. Pas wanneer je de hogere wiskunde van geven en ontvangen begrijpt, zie je in dat je door te geven heel veel wint. Het is niet zo dat je iets terugkrijgt; het ligt aan het geven zelf, daardoor word je rijker. Dan wordt je liefde groter en stralender. En op een dag vraag je je verbaasd af waar de angst is gebleven. Zelfs als je ernaar op zoek gaat, vind je haar niet meer. Het is dus geen kwestie van de angst loslaten; het is nog nooit iemand gelukt angst los te laten. Het gaat er alleen om je liefde met anderen te delen, dan valt de angst vanzelf weg.

OSHO

groetjes

Ineke

Puzzeltocht

"Een pad ontstaat door erop te lopen"


Wat is het fijne van een uitgestippelde wandeltocht? Dat je zelf niet hoeft na te denken over het te volgen pad en ook niet hoeft te kiezen tussen verschillende wegen. Tenminste ...als je niet verdwaalt, maar dat is met een GPS een bijna onmogelijke opgave geworden HAHA. Je hoeft alleen het pad te volgen en komt vanzelf op je bestemming. Zo ook afgelopen zomer tijdens onze wandeltocht langs de Bearaway in Ierland (zie foto).

Maar ja ...
Eenmaal thuis moet je toch zelf weer aan de bak wat betreft het kiezen van je eigen paadjes en bestemming. Zo ben ik sinds een paar maanden druk bezig met de puzzel: Wat wil ik met mijn werk? Blijf ik fulltime logopedist, wil ik iets anders ernaast, wil ik helemaal iets ander?
Al vanaf dat papa ziek is geworden ben ik zeer geboeid geraakt door alles wat te maken heeft met rouw- en verliesverwerking en heb ik alle boeken uit de bieb hierover al verslonden. Maar ja ... is dit een tijdelijke affiniteit met dit onderwerp of een blijvende diepgaande interesse? Enne ... ben ik er al 'aan toe' om hierin iets voor anderen te kunnen betekenen?
Om dit uit te 'puzzelen' heb ik in het najaar de stoute schoenen aangetrokken en ben ik op sollicitatiegesprek geweest voor vrijwilligerswerk bij het hospice in Nijmegen. Ik werd aangenomen als invalkracht, maar ... tot voor kort hadden ze me helaas nog niet opgeroepen.
Daarnaast ben ik op internet gaan speuren naar cursussen en opleidingen op het gebied van rouw en verlies. Er was 1 site bij die me steeds weer wist terug te lokken. Na veel wikken en wegen heb ik me begin januari aangemeld voor deze 2-jarige post-hbo opleiding voor rouw- en verliesbegeleiding. Met het idee: Eerst maar eens zien of ik aangenomen word en dan kan ik altijd nog kiezen wat ik doe.
Eind januari hoor ik dat het intake-gesprek pas in april zal gaan plaatsvinden. "Eventjes geduld dus aub" ... en dat is zeg maar niet mijn allersterkste kant ... haha.
Op mijn werk waren ondertussen de frustraties rond alle bezuinigingen tot een hoogtepunt gestegen en mijn werkplezier tot een dieptepunt gezakt.

Wat nu te doen? Even stil blijven staan op het kruispunt: Loslaten en afwachten ...
of toch een nieuw paadje uitproberen?



En dan komt die bijzondere eerste week van februari, waarin alles in een stroomversnelling raakt en er ineens allerlei puzzelstukjes op zijn plaats vallen.

Op 1 februari weet ik mijn 'beren' te elimineren en vraag ik een gesprek aan met mijn directeur om de mogelijkheden van een sabbatical te bespreken: een paar maanden onbetaald verlof op korte termijn ... dat is wat ik nu het liefste wil. Ik wil gaan schrijven, ik wil op andere werkplekken gaan rondkijken en (last but not least) ik wil even helemaal weg van de PI-school.
Op 1 februari krijg ik ook een mailtje van de opleiding: Er heeft iemand afgezegd voor de eerste ronde intakegesprekken op 3 februari. Of ik dat gaatje soms wil opvullen?
En dus zit ik op donderdag 3 februari aan tafel met 2 rouwtherapeuten en moet ik hen proberen uit te leggen waarom ik zo graag hun opleiding Land van Rouw wil gaan volgen en waarom ik daarvoor geschikt ben. Precies een jaar geleden was het mijn laatste papa-donderdag in de Hoven...
Na het gesprek fiets ik naar huis. Onderweg gaat mijn mobiel: Na ruim 3 maanden belt juist nu het hospice in Nijmegen! Of ik binnenkort een ochtend wil komen meedraaien!

Maandagavond 7 februari kom ik thuis uit Zeewolde en check mijn mail: Twee nieuwe berichten. Het eerste bericht komt van mijn directeur: Ik mag van 1 april tot aan de zomervakantie onbetaald verlof opnemen! Het tweede bericht komt van de opleiding: Wat hen betreft kan ik in september starten!

Ineens heeft mijn puzzeltocht weer richting gekregen en dat is een heel lekker gevoel voor een CF-je (=ControlFreak-je).
De (leg)puzzel is gelukkig nog lang niet af, maar het lijkt er verdacht veel op dat er iemand van boven ff geholpen heeft om alvast de rand te leggen.

"Volg je hart, want dat klopt"



Groetjes, Carry

Nog even nagenieten!!

Met mama naar The Tenors geweest 27 december!
Wat een spektakel !!! Een grote overdondering van de meest prachtige nummers.
Ontzettend genoten en een super avondje uit.

Merry Christmas!

Hoi allemaal!

Ik kon jullie dit niet onthouden. Ik hoop dat het gaat werken.


groetjes en fijne dagen,
Joke

Gaat dit zien!

Geweldige manier om iedereen prettige feestdagen te wensen!
Maar gelijk een herinnering aan vroeger toen het koor met papa in Abcoude dit ten gehore bracht!
Geniet ervan
groeten Ineke

Om over na te denken.....

De 7 spirituele wetten (geschreven door Deepak Chopra)


1. De wet van pure potentialiteit. Iedereen draagt een bron van oneindige mogelijkheden in zich, van waaruit alle ideeen, gedachten en creativiteit ontspringen. Het ervaren van dit diepste zelf betekent dat je leeft vanuit je eigen ziel. Dan hoeven je gedrag en gedachten niet langer continu bevestigd te worden door je omgeving om je gelukkig te kunnen voelen.

2. De wet van geven en ontvangen. Het universum functioneert door dynamische uitwisseling. Geven en ontvangen zijn verschillende aspecten van de energie die door het universum stroomt. En als we anderen geven wat we zelf graag willen hebben, zorgen we ervoor dat de overdaad van het universum in ons leven blijft circuleren.

3. De wet van karma. Wat we zaaien zullen we oogsten. Elke actie is een kracht en de reactie keert met dezelfde kracht naar ons terug. Als we dingen doen die anderen geluk en succes brengen, is de vrucht van ons karma geluk en succes.

4. De wet van de minste weerstand. Deze wet nodigt ons uit dagelijkse inspanning te minimaliseren, om het resultaat te maximaliseren. Verspil je kostbare levensenergie niet en houd op met vechten tegen de realiteit. Geef je over en aanvaard begrenzingen en kwetsbaarheden; des te minder zullen die je beperken.

5. De wet van intentie en wens. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Geef aandacht aan je diepste wensen en intenties en leef vanuit dankbaarheid. Je wensen zullen worden vervuld, tenzij het universum andere plannen voor je heeft die groter zijn dan je zelf kunt bedenken.

6. De wet van afstand nemen. Dit is de kunst van het loslaten. Soms moeten we juist loslaten om iets te kunnen ontvangen. Laat gehechtheid en controle los en bevorder de flexibiliteit in jezelf.

7. De wet van dharma. Iedereen heeft een doel in dit leven, een unieke gave of een bijzonder talent dat hij kan doorgeven.

Bijklussen?!

Deze foto ontving ik van Jesper.
Hij kan ook alles hebben!!!!
groeten

Wat het is

Het is onzin ... zegt het verstand
Het is wat het is ... zegt de liefde
Het is ongeluk ... zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet ... zegt de angst
Het is uitzichtloos ... zegt het inzicht
Het is wat het is ... zegt de liefde
Het is belachelijk ... zegt de trots
Het is lichtzinnig ... zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk ... zegt de ervaring
Het is wat het is ... zegt de liefde

Erich Fried (1921-1988)


met de groetjes van Carry.

Volg ons in Nieuw Zeeland!

Op onze reisweblog kun je onze belevenissen volgen en wat foto's zien: http://familieburg.reisweblog.com/

Groetjes,

Hans, Francien, Cindy, Sascha & Danique

"It's just that I recall *26* september"

Ilse DeLange - I still cry

I'm making flowers out of paper
While darkness takes the afternoon
I know that they won't last forever
But real ones fade away too soon

I still cry sometimes when I remember you
I still cry sometimes when I hear your name
I said goodbye and I know you're alright now
But when the leaves start falling down I still cry

It's just that I recall September
It's just that I still hear your song
It's just I can't seem to remember
Forever more those days are gone

I still cry sometimes when I remember you
I still cry sometimes when I hear your name
I said goodbye and I know you're alright now
But when the leaves start falling down I still cry

I still cry sometimes when I rememeber you
I still cry sometimes when I hear your name
I said goodbye and I know you're alright now
But when the leaves start falling down I still cry
But when the leaves start falling down I still cry




Carry

PAPIROFLEXIA (2009)

Wat een "Expression"

"Charmante" foto's van ons spetterende optreden zaterdag jl. op het stadhuisplein! In de volle zon met flink veel publiek. Zo te zien nam ik de nieuwe choreo wel heel erg serieus. Of is het gewoon het enorme inlevingsvermogen van de tekst : love really hurts without you !!!!!
Aanstaande zaterdag weer een optreden en wel in de kleine zaal van het theater, vanwege de start van het cultureel seizoen. Zal vast weer mooie plaatjes opleveren!

Puberpraat

een uitspraakje van Cin om de lachspieren die op Texel flink getraind zijn op niveau te houden.

Cin is naar mobieltjes aan het kijken in een folder, welke haar vriendinnen etc hebben en dan wijst ze een mobieltje aan: “ dat is echt wel wat voor jou.”
Waarop ik zeg: “zeker een oubollig model”
Cin: “je bent toch oud en bollig”

groetjes Francien

Summertime !!

PRACHTIG !!

van Nunspeet naar Elburg

Op dit moment ben ik aan het recupereren (om in tour de france termen te blijven) van een wandeltochtje, dat ik voor vandaag had uitgezocht. Het warme weer van de laatste tijd nodigde niet echt uit om de wandelschoenen aan te trekken en dus bleef het maar bij fietstochtjes. Toen ik gisteren op de buienradar zag dat het droog zou blijven en de temperatuur niet al te hoog, heb ik het er maar op gewaagd.

Rugtas ingepakt (wat heeft een mens toch een zooi bij zich, maar ja een slimme meid is op ALLES voorbereid; zoals het ehbo-setje inclusief blarenpleisters en tekentang, zakmes, zakdoekjes voor je weet maar nooit, all-weather zitje zodat je op vochtige plekken ook droog zit, micro-vezel handdoekje voor al het luie zweet haha, regenhoesje voor de rugzak, mobiel (opgeladen!) portemonnee, regenjas, plu, puzzelboekje voor het rustmomentje en natuurlijk de nodige etenswaren om op krachten te blijven!!

Wat die etenswaren betreft heb ik nu toch een noviteitje!! Bij de Wibra kwam ik een lunchbox tegen met daarin een koelelement en nog twee aparte kleine doosje. Dus onderin twee boterhammen met kipfilet en sla, daarop het koelelement (gelukkig van te voren in de vriezer gelegd en niet vergeten !) en daarop een bakje met aardbeien en een bakje met komkommer.
Zat ik me daar toch te genieten in het bos van mijn frisse bammetjes !!!!
Ook had ik nog een hardplastic bananendoosje (in de vorm van een banaan) met daarin natuurlijk de onvermijdelijke banaan haha!
Jullie snappen, die tas zat bommetje vol en loodzwaar.

Mijn oog was gevallen op de nieuwe NS wandeling van Nunspeet naar Elburg. ongeveer 15 km. Iets later dan gepland vertrokken door een onverwacht bezoekje aan de tandarts, en met de auto naar Nunspeet. Geparkeerd (gratis! bij het Veluwetransferium) De schoenen gewisseld, de regenjas bij nader inzien in de auto gelaten, en gaan met die banaan (met of zonder doosje haha)

Het was weer een afwisselende wandelroute, zoals we dat bij de NS gewend zijn. Verharde en onverharde wegen, mooi bosgebied om Nunspeet heen richting Doornspijk, daarna over grasdijkjes en polderlandschap richting Elburg, over de vestingwal en door het centrum van Elburg. Uitkomend bij de bushalte die mij weer (met de OV-chip) naar Nunspeet brengt.
Moe maar voldaan zoals dat heet rijd ik weer naar Lelystad.

Geen foto's dit keer, want die paste echt niet meer in de tas haha, maar het is wel een aanrader om deze wandeling met eigen ogen EN benen te beleven!!

Hoe blauw wil je het hebben ?

Superweekend op Schier gehad met Carry!
Een verlaat verjaardagskadootje, maar wat in het vat zit, verzuurt niet....
Heeeeeeel erg bedankt Car en Maart, ik heb genoten van alles wat deze geweldige plek te bieden heeft.

sentimental journey: deel 3

vorige week maandag ging ik Danique ophalen bij mama.Ze had een heerlijk logeerpartijtje achter de rug. Aangezien de auto van mama stuk was en ze juist die dag met de Deerenbeergjes afgesproken had, kon ik haar mooi een slinger naar Abcoude geven.Bovendien wilde ik al een hele tijd de meiden een keer Abcoude laen zien dus een heleboel vliegen in een klap.

We rijden Abcoude in langs het Abcouder meer, waar het buitenbad verdwenen is, langs de nieuwe brug. daar staat weliswaar een bord dat er een omleiding is en dat je niet over "ons bruggetje" kan, maar wij zijn eigenwijs, want we willen gewoon graag even door het hele dorp rijden. Ook voor mama is het lang geleden dat ze echt in het dorp geweest is.Een en al herkenning natuurlijk: sprey, het kerkplein, de wakende haan,he het bakkertje is inmiddels een restaurantje, het marktplein,en daar is dan het bruggetje:

Je kan er inderdaad niet over, maar we parkeren langs de Angstel.We lopen ons oude vertrouwde route van het dorp naar Angsteloord. Over het grindpaadje langs de hekjes, over het pleintje. Onverstelbaar dat dit zo weinig veranderd is. Ik word overspoeld door herinneringen en hoor mezelf voordurend zeggen. KijK en hier liepen we altijd als we boodschappen gingen doen....Kijk hier speelden we altijd buiten (buskruit).... en dan: Kijk hier woonden we!!!!

Na een kort gesprekje met Evert Spoelder en Wil Deerenberg, laten we mama achter en gaan wij nog even een rondje Abcoude doen. Over het dijkje, langs ons speelveldje.Terwijl de meiden even de klimbomen induiken, ga ik in gedachten even 30 jaar terug en zie mezelf ook weer klimmen in die bomen. We lopen langs het "oude politiebureau". Ik vertel van die mooie roze bomen die wel een tunnel leken, de herdershond op de hoek waar we altijd met een grote boog omheen gingen. Als we langs het huis van Gea lopen, kan ik me gewoon niet voorstellen dat zij inmiddels overleden is.

Dan komt de Paulusschool in zicht.Er staan wat keten aangebouwd, het grasveld voor is een pleintje geworden, maar verder weinig veranderd. Als ik naar binnen gluur zie ik dat de gangen verbreed zijn, de aula inmiddels veranderd is in een klas en een bibliotheek. Stiekem hoop ik dat een van de leerkrachten zo gek is om op tweede pinksterdag even in de klas bezig te zijn, zodat we naar binnen kunnen, maar helaas.

We gaan verder richting het gemeentehuis. Kijk hier heeft Jose ook nog even gewoond..... en terwijl ik aan het vertellen ben over Sinterklaas die op het balkon stond van het gemeentehuis en over het wachten in de rij in de kees bon zaal om hem een hand te geven (en snoep te krijgen),zie ik tot mijn verbazing dat de poffertjeskraam er staat. Het is toch geen feestweek!

Het is precies lunchtijd, gelukkig maar! We gaan er lekker zitten en smullen van de poffertjes, en ik vertel weer...van de feestweek, de kermis, het reuzenrad en de strippenkaart met gratis bonnetjes voor een ijsje en de oliebol. We sluiten deze bijzondere dag af met een ijsje bij van schaik (nee geen bekende oudere man, maar wel een jonge knul) en deze eten we op het bankje bij de brug op....kijk daaronder lagen we "altijd" met ons bootje.......

We gaan weer richting huis, de meiden suf getetterd door al mijn verhalen en ik nog nagenietend van alle indrukken en herinneringen. Helaas geen fototoestel mee, maar de plaatjes zijn weer opgeslagen in mijn hoofd. Eigenlijk was het rondje veel te kort, dus ga ik de volgende keer graag mee met een wat uitgebreidere wandeling. Tot dan geniet ik nog even na en pak ik de foto's van jou, Car, er nog even bij en herlees ik de sentimental journeys gewoon nog een keer....

Francien

Sentimental journey: deel 2

Na het aquaduct te zijn overgestoken, loop ik het dorp binnen via de kerkstraat en passeer ik ONZE kerk die ik al zo lang in de verte zag liggen.


Ondertussen toch wel trek gekregen: lekkere mueslibolletjes bij Both gekocht.


Alsof de tijd heeft stilgestaan... Koot bestaat nog steeds ... en de markt ook met de fruit- en kaaskraam op precies dezelfde plek!


Ik weersta het terras bij de Eendracht en werp nog even een blik over de Angstel richting nr 15. Het ijs bij de snackbar aan de overkant van de brug is op dit moment echter aantrekkelijker. Speciaal voor mij doen ze de brug net open als ik arriveer.


Heb ik toch nog iets ontdekt, dat wel veranderd is in Abcou: Geen autoverkeer meer over ONZE brug! Al het doorgaand verkeer wordt omgeleid via een nieuwe brug over de Angstel, vlak voor het Abcouder Meer. Daar had ik Paul (broer Huub)laatst al over horen vertellen en die DERDE BRUG (ja ... zo heet ie echt!) lijkt mij een mooi eind- oftewel keerpunt van mijn tocht.


Gelukkig mag ik de brug nog wel over en koop ik mijn welverdiende ijsje bij een vent met een wel heel bekend gezicht. Die stond 20 jaar geleden ook al in de snackbar en was volgens mij ook brugbediende...reus van een vent, donker haar, aparte neus... leeftijd Jook of Ien?
Ik pak een bankje aan de Voordijk om in alle rust van mijn ijsje te genieten en de herinneringen voorbij te laten komen aan al die keren dat ik hier als kind heb gelopen ... en gevaren.


Vervolgens loop ik verder over de Voordijk ... en zie ik nog een bekend gezicht passeren... Grijs haar, op de fiets, leren tasje achterop... ik ken die kop ...Het is Strengetje!!! Oftewel Meneer Streng, die ik in klas 2 van de Paulusschool als leerkracht kreeg. Ik tel snel de jaren ... 't zou kunnen... als hij toen net van de kweekschool af kwam, dat hij nu tegen de zestig loopt en nog steeds op 1 van de dorspschooltjes lesgeeft? Helaas fietste hij te hard om 'm op de foto te kunnen zetten HAHA!


Op naar de Heinkuiten(?)brug... dat zal dan wel de tweede brug zijn... en dan ligt ie daar opeens: DE DERDE BRUG... en alweer open ... speciaal voor mij!


Geen boot in aantocht, maar ze zijn de brug nog aan het testen... tot groot ongenoegen van de rijen wachtende automobilisten. Ik loop nog even door tot het Abcoudermeer, want ik had vernomen dat daar nu op de plek van het oude zwembad woningen worden gebouwd. Die bouwput vind ik te triest om op de foto te zetten, dus maar eentje van het meer met op de achtergrond het AMC. Zie je ook de flinke golfslag? Dat ik daar als kind tegenin heb moeten zwemmen ... als Meerkoetje!


En dan is het de hoogste tijd om weer om te draaien en mij naar het station te begeven.


Ik steek de tweede brug ;-) over en blader bij Spreij nog even in wat tijdschriften.
Schuin aan de overkant bij Appie Happie (tja ... inmiddels ook Abcou veroverd) mijn diner voor in de trein gekocht en dan via de Stationstraat in papa's tempo naar het spoor gesjeest.
Ik laat expres een trein lopen, om op een bankje op het nieuwe station Abcoude nog even alle indrukken van vandaag op me in te laten werken.

Op mijn Ipod komt Queen voorbij en Freddie zingt: "What a beautiful day, the sun is shining, I feel good, nothing's gonna stop me now ...."

Wil je deze route ook een keer lopen... laat 't me weten: Ik loop 'm dolgraag nog een keer met je mee!

groetjes, Carry